Poniński Książę II (herb z 1841 roku): W polu czerwonym łódź złota, nad tarczą hełm z klejnotem w koronie cztery pióra pawie, na których łódź złota, labry czerwone, podbite złotem, całość na płaszczu gronostajowym czerwonym, po bokach związanym złotymi sznurami, zwieńczonym mitrą książęcą.
Geneza Herb należy do Ponińskich, rodziny wielkopolskiej, wywodzącej się z Ponina w powiecie kościańskim. Ponińscy nie posiadają książęcych korzeni, jednakże najmłodsza gałąź w osobie Adama Ponińskiego otrzymała od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, tytuł książęcy polski w dniu 19 kwietnia 1773, potwierdzony przez Rzeczpospolitą 26 kwietnia 1774 roku, w Austrii 12 lipca 1818 r. i 27 stycznia 1821, na co dyplom otrzymali 30 października 1837 r. i 22 maja 1841 roku.
Potwierdzenie tytułu w 1837 roku z herbem genealogicznym zawierającym wywód przodków uzyskał Karol Poniński, syn Adama. Na takiej samej zasadzie potwierdzenie i ten sam herb miał otrzymać w 1841 roku Aleksander Poniński, ale ostatecznie na dyplomie znalazł się herb jednopolowy.
Herb książęcy Ponińskich odnotowały dwa herbarze J.A. Tyroffa z 1850 i z 1852 roku. U Tyroffa, herb to tarcza z łodzią położona na płaszczu książęcym nakrytym mitrą.