Decyzja prof. Milasa (est. Elu tsitadellis; ros. Жизнь в цитадели) – radziecki dramat psychologiczny z 1947 roku w reżyserii Herberta Rappaporta na podstawie sztuki Augusta Jakobsona.
Fabuła Estonia podczas II wojny światowej, w dniach ponownego jej zajęcia przez oddziały Armii Czerwonej.
Botanik prof. Mils żyje samotnie w swoim odciętym od świata domu, bez reszty pochłonięty swoimi badaniami i nie interesujący się, ani nie rozumiejący zbytnio tego co się dookoła niego dzieje. Milas nie jest zwolennikiem starej władzy, tj. estońskich faszystów, a i nowa władza radziecka jest mu obojętna. Jego dewizą, chociaż czuje się patriotą, jest nie mieszanie się do niczego. Pozostaje obojętny zarówno na argumenty swoich synów Karla i Ralfa o potrzebie wytrwania i walki z bolszewizmem jak i córki Lidii zafascynowanej wizją socjalistycznego ładu, jaką niesie nowa, radziecka władza. Nie przyjmuje propozycji osuszenia lokalnych błot celem podniesienia żyzności miejscowych gleb, jaką składają mu lokalni komuniści i przedstawiciele chłopów. Jego nastawienie zmienia się jednak, gdy na skutek aktu sabotażu dokonanego przez zakonspirowaną grupę nazistów – potężnej eksplozji w dniu uroczystej defilady Armii Czerwonej – ginie wielu niewinnych ludzi, w tym dzieci – znajomych profesora.