Louise-Victorine Ackermann (ur. 30 listopada 1813 w Paryżu, zm. 2 sierpnia 1890 w okolicach Nicei) – francuska poetka związana z parnasizmem.
Życie i twórczość Urodziła się jako Louise-Victorine Choquet w Paryżu. Ojciec przyszłej poetki był wolnomyślicielem i zapewnił jej edukację daleką od religijnej. W 1838 roku Louise-Victorine wyjechała do Berlina dla nauki języka niemieckiego. W 1843 roku wyszła za Paula Ackermanna, francuskiego lingwistę i przyjaciela Proudhona. „Małżeństwo z rozsądku” okazało się szczęśliwe, lecz bardzo krótkie: po trzech latach Ackermann zmarł na gruźlicę.
Po śmierci męża poetka zamieszkała wraz z siostrami w Nicei, gdzie poświęciła się rolnictwu, a w końcu również powróciła do pracy literackiej. Jej pierwsze publikacje, inspirowane poezjami Victora Hugo, nie zostały zauważone przez krytyków, późniejsze zaś krytykowane były za głęboko pesymistyczny wydźwięk. Polski krytyk Zenon Miriam-Przesmycki nazwał Ackermann „znakomitą pesymistką francuską”Zenon Przesmycki, Wybór pism krytycznych, tom 1, Kraków 1967, s. 176.. Ackermann została w końcu doceniona za erudycję i swoją lirykę filozoficzną. Przez Victora Fiori, późniejszego edytora dzieł zebranych poetki, nazwana została uczennicą Denisa DiderotaFrançois Le Guennec, Le Livre des femmes de lettres oubliées, Paris 2013, s.