Pisarz umieszczał również w powieściach osobiste komentarze i refleksje, potępiając fanatyzm religijny, wzywając do zgody Arabów różnych wyznań, chwalił rządy Muhammada Alego, kontrastując je z rządami Mameluków, które przedstawiał jako krwawą tyranię, gloryfikował Saladyna i Mahdiego z Sudanu, z uznaniem pisał o Isma’ilu Paszy jako o mecenasie sztuki i kultury. Pozytywna ocena Mahdiego z Sudanu nie przeszkadzała mu wyrażać w swoich utworach pewnych sympatii anglofilskich.
Powieści Zajdana były za jego życia bardzo popularne, przyczyniały się - zgodnie z intencjami twórcy - do budzenia arabskiego patriotyzmu. Niektóre z jego dzieł zostały przetłumaczone na języki zachodnioeuropejskie.
Dorobek naukowy Dżurdżi Zajdan był autorem pierwszej w świecie arabskim syntezy dziejów literatury arabskiej opracowanej w oparciu o metodologię zachodnioeuropejskich badań literaturoznawczych, zatytułowanej Historia literatury w języku arabskim. Napisał również Historię języka arabskiego oraz Filozofię języka - studia poświęcone językowi arabskiemu. Zajdan zajmował się również historią Arabów oraz kulturą arabską i muzułmańską.