Sezon 2011 rozpoczął od występu w niespodziewanie przegranym meczu z Samoa, zagrał też w trzech – w rewanżu ze Springboks był niewykorzystanym rezerwowym – z czterech spotkań zakończonego pierwszym od dziesięciu lat triumfem Pucharu Trzech Narodów. Znalazł się następnie w trzydziestoosobowym składzie na Puchar Świata w Rugby 2011, gdzie zagrał we wszystkich siedmiu meczach, a jego przyłożenie zapewniło zwycięstwo w meczu o trzecie miejsce z Walią. Przeciwko Walijczykom wystąpił jeszcze podczas jesiennego zwycięskiego minitournée, które obejmowało także mecz z Barbarians opuszczony przez niego przez podrażnienie oka.
Z powodu serii kontuzji ominął go cały reprezentacyjny sezon 2012, nie otrzymał też pierwotnie powołania na mecze podczas tournée British and Irish Lions 2013. Dostał się do składu w zastępstwie za kontuzjowanych zawodników i niespodziewanie wystąpił w trzecim testmeczu. Pozostał w zespole Ewena McKenzie na The Rugby Championship 2013 i europejskie tournée i wziął udział jeszcze w siedmiu spotkaniach, grając na trzech różnych pozycjach – , i . Po ogłoszonym przez ówczesnego kapitana reprezentacji Bena Mowena wyjeździe do Europy rozgorzała walka o zwolnione przez niego miejsce, a najgroźniejszymi konkurentami McCalmana do niej byli Scott Higginbotham, Wycliff Palu i Jake Schatz.