Początkowo Sénac publikował wiersze na łamach prasy; tworzył szybko i z dużą łatwością. Jego pierwszy tom poezji, zatytułowany Wiersze, wydany został w 1954 w Paryżu. Następnie wydał kolejne tomy: Słońce pod bronią, 1957 Poranna pieśń mojego ludu, 1961 Radość, 1962 Poezja, 1962 Bohaterom czystym, 1963 Róża i pokrzywa, 1964 Obywatele piękna, 1967 Wiersze, 1968 Dywan litery nun, 1968 Avant-Corps, 1968 Zamieszki, 1972.
We wczesnej twórczości Sénac poruszał problemy prawdy o człowieku, swojej tożsamości i sensu swojego życia. Na przełomie lat 50. i 60. XX wieku wielką inspiracją stała się dla niego twórczość Walta Whitmana. Tworzył również poezję polityczną, pisząc o walce o wolny i sprawiedliwy kraj Algierczyków. Gdy Algieria stała się krajem niepodległym, w odróżnieniu od poetów algierskich nie chciał poruszać tematów zakończonej walki o niepodległość i jej ofiar, lecz zaczął tworzyć realistyczne wiersze dotyczące aktualnych problemów społecznych. Zapowiadał, że przyszłe pokolenia mieszkańców Algierii będą wolne i szczęśliwe, równocześnie jednak krytykował władze niepodległego kraju, zarzucał im niepodejmowanie starań na rzecz walki z nędzą i niesprawiedliwością oraz korupcję. Od 1962 poeta bardzo interesował się również klasyczną i współczesną poezją arabską, uczył się języka arabskiego.