w ramach NATO.
Strategia brytyjskich nalotów bombowych thumb|Ofiary bombardowania Drezna Opisując w książce Science and Government animozje między H. Tizardem i F. Lindemannem C.P. Snow przedstawił również – poza zdarzeniami dotyczącymi rozwoju RDF – sytuacje, które miały miejsce w czasie przygotowań Wielkiej Brytanii do nalotów strategicznych na Niemcy (zob. np. A. Harris). Snow wspierał tym przykładem swój apel o zlikwidowanie bariery między przedstawicielami nauki i rządu, tak aby decyzje w sprawach państwa nie były zależne od osobistych ambicji i antypatii.
Plany nalotów bombowych opracowywał Lindemann, przekonując do tej akcji m.in. premiera, Winstona Churchilla. W 1942 roku przedstawił kalkulację kosztów, jakich wymagałoby m.in. szybkie zniszczenie 50% domów robotniczych w większych miastach Niemiec. Opracowanie zostało zakwestionowane przez sir Henry’ego Tizarda i prof. Blacketta, którzy stwierdzili niezależnie, że – pomijając względy etyczne – możliwy do osiągnięcia efekt będzie 5- lub 6-krotnie mniejszy. Opinia Lindemanna, zaufanego doradcy Churchilla, przeważyła i w latach 1941–1944 prowadzono intensywne bombardowania niemieckich miast. Po zakończeniu wojny okazało się, że oszacowania Lindemanna były błędne – bezpośrednie skutki bombardowań (nie uwzględniające efektów psychologicznych, np.