Maleńkij robot oznaczał ciężką fizyczną pracę przy uprzątaniu gruzów, w budownictwie i w kopalniach, do której brano zarówno mężczyzn jak i kobiety, którzy pracowali przymusowo nawet przez 5 lat w którymś z radzieckich okręgów przemysłowych. Ci, którzy zostali w ojczyźnie, tylko z rzadka dostawali wieści od uprowadzonych, z których co najmniej jedna trzecia zginęła. Po powrocie do kraju ofiary nie otrzymały od komunistycznego rządu żadnej pomocy i przez dziesięciolecia zmuszane były do milczenia. W okresie komunizmu był to temat tabu i zaczął być nagłaśniany dopiero w latach 90. XX w., a badanie szczegółów trwa do dziś.

Maleńkij robot to obok holokaustu węgierskich Żydów i klęski 2 Armii węgierskiej nad Donem jedna z trzech największych węgierskich tragedii w czasie II wojny światowej.

Organizacja deportacji

Jako przesłankę przeprowadzanych przez sowietów deportacji należy wspomnieć projekty podlegającego pod Politbiuro zespołu, zajmującego się odszkodowaniami wojennymi. Były komisarz ludowy Jenő Varga już w 1922 r. wykorzystywał pokonanych przeciwników w obozach pracy typu sowieckiegoEzt hangoztatta Stark Tamás Magyar foglyok a Szovjetunióban c. könyvében. Ismeretterjesztő formában: Stark Tamás: Hadifogság és malenkij robot a Szovjetunióban. In: História 27. évf. (2006), 5. sz. 3.