W więzieniu poddawano go torturom, m.in. codziennie przez kilkanaście godzin musiał siedzieć po turecku, patrząc nieruchomo w jeden punkt. Oficjalne tłumaczenie mówiło, że w ten sposób więzień ma badać swoje sumienie. W czasie całego swojego pobytu poznał tam jednego obcokrajowca, który podawał się za Francuza o imieniu Pierre. Wskutek złych warunków, braku żywności i ogrzewania oraz siedzeniu codziennie w jednej pozycji cierpiał na paraliż lewej nogi. Schudł ponad 20 kilogramów, na plecach pojawił się guz. Bezustannie miał biegunkę i gorączkę. Dzięki strzępom rozmów między więźniami i strażnikami dowiedział się, że obozów w całym kraju jest prawie 20, a osadzonych ludzi blisko 150 tys.

W 1973 roku Korea Północna chciała wstąpić do ONZ i w tym celu szukała wśród krajów sojuszników. Wenezuela postawiła warunek – udzieli poparcia, jeśli Ali Lameda zostanie uwolniony. Stało się to ostatecznie 27 września 1974 roku, po siedmiu latach od wyroku. Alemu pozwolono na opuszczenie Korei Północnej przez sojuszniczy z Pjongjangiem Bukareszt. W Berlinie zoperowano Alemu guz oraz nogę. Pod koniec grudnia 1974 roku zamieszkał w Londynie u swojej wenezuelskiej rodziny.