Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w szeregach oddziału mjr. Jerzego Dąbrowskiego, a następnie dowodził kompanią w 76 pułku piechoty. W 1920 został ranny. W 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 77 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 456. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego. W 1924 został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu. W sierpniu 1926 został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko komendanta składnicy wojennej. Został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1929 został wyznaczony p.o. komendanta, a od 1930 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuków. W grudniu 1931 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej i równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX.