W 1918 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego od listopada 1918 do końca lutego 1919 pracował w Wojskowej Szkole Mierniczej w Warszawie. Potem był adiutantem w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w stopniu podporucznika w 2 Armii na stanowisku dowódcy kompanii, a od 1 czerwca do 31 października 1920 jako referent organizacyjny. W 1921 został absolwentem Kursu Szefów Oddziału IV przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. Następnie sprawował funkcje szefa sekcji ogólnej w dowództwie 3 Armii oraz p.o. szefa oddziału sztabowego IV oraz od 20 marca 1921 szefa Oddziału IV w IV Inspektoracie Armii. Uczestniczył w III powstaniu śląskim jako zastępca szefa sztabu Grupy „Wschód” od 21 maja do 1 lipca 1921. Od 8 września do 31 października 1921 służył ponownie w 3 Armii. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1922 został przeniesiony do rezerwy.