Kazimierz Aleksander Czerwiński herbu Lubicz (ur. 23 września 1888 w Olchowcu Wielkim, zm. 28 kwietnia 1926 w Wilnie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 23 września 1888 w Olchowcu Wielkim koło Kamieńca Podolskiego jako syn Kazimierza Ignacego herbu Lubicz (1859–1942) i Zofii Karoliny Mniszek z Bużenina herbu Poraj (1863–1949). Urodził się w ósmym pokoleniu rodu Czerwińskich na Wołyniu, przebywających na tych ziemiach od XVI wieku. Był jednym z ośmiorga dzieci Kazimierza i Zofii, jego rodzeństwem byli: Zygmunt (1885–1940, urzędnik, burmistrz Ołyki, ofiara zbrodni katyńskiej, Irena (ur. 1886), Natalia (ur. 1890), Zofia (ur. 1892), Paweł (1895–1892, dyplomata), Janina (zm. 1919), Maria (zmarła w dzieciństwie).
W 1912 Kazimierz Czerwiński ukończył Instytut Rolnicy w Halle (Saale) z tytułem agronoma dyplomowanego. Następnie był gospodarzem w rodzinnym Olchowcu Wielkim koło Kamieńca Podolskiego. Po wybuchu I wojny światowej w stopniu chorążego rezerwy został powołany do Armii Imperium Rosyjskiego i służył w niej podczas wojny. Był kolejno awansowany do stopni: podporucznika w 1914, porucznika w 1915 i podrotmistrza w 1917 – za swoje męstwo i odwagę, jak również odznaczany orderami.