Ołena Karliwna Łewczaniwśka, znana również jako Helena Lewczanowska, z domu Grodzińska herbu Łabędź; ukr. Олена Карпівна Левчанівська (ur. 27 stycznia 1881 w Horodnie, zm. 1940) – ukraińska nauczycielka, działaczka społeczna, senator RP I kadencji, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys thumb|240px|Tablica pamiątkowa w Senacie RP Pochodziła z rodu Grodzińskich (wzgl. Grodzieńska, Hadzińska) herbu Łabędź. Jej dziadkiem był powstaniec listopadowy Jan Grodziński herbu Łabędź, który po upadku powstania osiadł w Prusach Wschodnich. Jej ojciec Karol był Niemcem i ziemianinem, a matka Tatiana, z domu Priachin, Rosjanką. Maturę uzyskała w Petersburgu eksternistycznie, po wcześniejszej nauce domowej. Ukończyła studia filozoficzne na Uniwersytecie w Wiedniu uzyskując tytuł naukowy doktora praw, a także ukończyła Wydział Historyczny w Wyższych Kursach Żeńskich w Moskwie. Działała w organizacji szkół ukraińskich i pracowała jako nauczycielka. Była właścicielką majątku koło Liniowa (bądź Lioniowa) na Wołyniu. Od 1917 do 1919 współorganizowała w Żytomierzu Klub Ukraiński oraz działała w Towarzystwie Proswita. Od 1919 ponownie zamieszkiwała w Horodnie.