Młodość Gdy miał zaledwie rok, zmarł jego ojciec, a dziedzicem korony został nieletni brat Ludwik. Regencję za niego sprawował wuj Jan z Ramazzo (do 1348), a następnie szlachcic kataloński Blasco II de Alagona. Jednak zaledwie siedemnastoletni Ludwik zmarł 16 października 1355 roku w czasie zarazy, nie pozostawiając męskich potomków. Dziedzicem został więc czternastoletni Fryderyk, przez pierwsze dwa lata pod regencją swojej siostry, Eufemii (przez pierwsze kilkanaście dni regentką była także siostra, Konstancja, która zmarła w epidemii czarnej śmierci). Wcześniej, bo od 11 lipca 1355 roku, przejął władanie Księstwem Aten i Nepatrii po zmarłym kuzynie Fryderyku I. Faktyczną władzę sprawowali tam jego namiestnicy: Roland Sycylijski (formalnie do śmierci w 1361), Jakub Fadrique (1356-9; faktyczny władca 1362-5; syn Alfonsa Fadrique) i Piotr z Pou (1359-62), po czym władzę przejął sam król.