Na obrzeżach odcinków występują urwistki, chropowate od izydiów. Mają barwę od ciemnoszarej do czarnej, czasami w wyniku starcia stają się białe. Główkowate soralia wyrastają zazwyczaj na pseudocyfeliach. Dolna powierzchnia plechy jest matowa lub lekko błyszcząca, na środku niemal czarna, a na obwodzie brunatna. Występują na niej niezbyt liczne chwytniki.
Reakcje barwne: kora K, C, KC-, P-, HNO3-, rdzeń K-, C -, KC- lub rzadko KC + bardzo słabo różowy, P-. Kwasy porostowe: kwas perlatolicowy i stenosporowy.
Owocniki w postaci apotecjów siedzących, lub wyrastających na bardzo krótkich trzoneczkach występują rzadko. Mają średnicę do 3, wyjątkowo 5,5 mm, ciemnobrunatne, płaskie tarczki i gruby brzeżek, zazwyczaj cały pokryty urwistkami. W jednym worku powstaje 8 elipsoidalnych askospor o rozmiarach 9–12,5 × 5–7 μm. Zanurzone w plesze pyknidia występują rzadko. Powstają w nich wrzecionowate pykniospory o rozmiarach, 6–7,5 × 1 μm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji, odnotowany także w Wenezueli w Ameryce Południowej. W Polsce występuje głównie w górach, na pogórzu i w pasie wyżyn. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status VU – gatunek w sytuacji wysokiego ryzyka wymarcia w stanie dzikim.