Edward Balliol (ur. ok. 1283 – zm. między majem 1363 a wrześniem 1365 roku w Wheatley, Doncaster, Yorkshire; prawdopodobnie w 1364) – pretendent do tronu Szkocji od 1314 roku do 1356, w latach 1332-1336 (z przerwami) faktycznie sprawujący władzę pod angielskim protektoratem.

Pochodzenie Był najstarszym synem Jana Balliola, króla szkockiego od 1292 do przymusowej abdykacji w 1296 i następnie pretendenta do tytułu, a zarazem 8. barona Bywell oraz Izabeli de Warenne, córki 6. earla Surrey Jana de Warenne i Alicji z Lusignan. Alicja była córką seniora Lusignan, Hugo X Czarnego i Izabeli z Angoulême, dziedziczki Angoulême i wdowy po królu angielskim Janie bez Ziemi.

Przejęcie pretensji do tronu W 1314 roku, z chwilą śmierci ojca, od 1296 roku uwięzionego w Tower, przejął jego pretensje do szkockiego tronu. Ze względu na przejęcie pretensji został wypuszczony na wolność we Francji, a do Anglii powrócił w 1324 roku na prośbę Edwarda II. Śmierć króla Roberta I Bruce’a, prawowitego króla Szkocji, w roku 1329, przyniosła destabilizację sytuacji w kraju. Jego następcą został bowiem wówczas pięcioletni Dawid II Bruce. Wkrótce zmarli też dwaj ważni wojskowi, zapewniający dotąd porządek w kraju: James Douglas, zwany Black Douglas i Thomas Randolph, 1.