W 1861 domagał się wywiezienia z Lublina w głąb Rosji Anny Pustowójtówny, córki rosyjskiego oficera i polskiej szlachcianki zaangażowanej w polski ruch niepodległościowy.
Działalność Czechowicza w Lublinie zwróciła na niego uwagę arcybiskupa warszawskiego Joannicjusza, który sprowadził go do pracy duszpasterskiej w Warszawie, zaliczył w poczet duchowieństwa soboru Trójcy Świętej. Następnie protoprezbiter Czechowicz został wybrany na dziekana dekanatu warszawskiego, członka konsystorza chełmsko-warszawskiego i cenzora wydawnictw eparchialnych. Brał udział w likwidacji Kościoła unickiego w Królestwie Polskim. Asystował arcybiskupowi Joannicjuszowi na uroczystościach „dobrowolnego przyjmowania unitów do Cerkwi prawosławnej” w 1875 w Zamościu, Hrubieszowie, Lublinie i Warszawie. Do śmierci pozostawał jednym z najbliższych współpracowników kolejnych prawosławnych arcybiskupów chełmsko-warszawskich. W 1890 otrzymał honorowy tytuł protoprezbitera katedralnego. Zmarł w 1902 i został pochowany na cmentarzu prawosławnym na warszawskiej Woli.