Współcześnie Echo Fostera nie jest zazwyczaj używane, większość graczy używa w podobnych sytuacjach sygnałów jakościowych bądź ilościowych, ale, jak na przykładowym rozdaniu Alana Truscotta, sygnał ten może jeszcze być przydatny:
Obie po partii, S rozgrywa 3BA po prostej licytacji 1BA-3BA. Wist waletem trefl doprowadziłby do szybkiej wpadki, ale W naturalnie zawistował blotką kier. Rozgrywająca, Barbara Kachmar, wygrała pierwszą lewę w dziadku zrzucając dziesiątkę z ręki, a następnie wyszła dziewiątką karo wygraną po jej lewej stronie. Obrońcy nie używali sygnałów ilościowych i W wpadł w założoną przez rozgrywającą pułapkę – wierząc, że dziesiątka kier była prawdziwą kartą, zagrał on teraz małego kiera sądząc, że rozgrywająca miała w kierach dubletona asa z dziesiątką. Gdyby obrońcy używali Echa Fostera, to drugi obrońca zagrałby dwójkę kier informując partnera, że ma w kierach co najwyżej dwie karty, przez co rozgrywająca musi mieć przynajmniej trzy kiery. Podobną rolę dałaby w tej sytuacji ilościówka.
Zobacz też prawo jedenastu – inna koncepcja wistowa opracowana przez Fostera i współcześnie nadal używana
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrona w brydżu