Osiągnięty przez niego efekt był jednocześnie prosty, złożony i sugestywny, niepodobny do niczego stworzonego przez jego współczesnych. Bluemner przewyższał także swoich kolegów, jeśli chodzi o oryginalność i innowacje techniczne. Często łączył pigment z niezwykłymi materiałami, jak żółtka jaj, żywica, kazeina, gwasz, formaldehyd, lakier i ołów, kładąc je na różne podłoża od płótna do drewna i kartonu. W swoich eksperymentach osiągał charakterystyczne kolory i tekstury, będące kwintesencją jego stylu artystycznego.
W latach 20. Bluemner skoncentrował się na akwarelach, których dramatyczne formy i bogata paleta były efektem jego studiów nad sztuką Orientu, malarstwem symbolistycznym oraz poglądami Johanna Wolfganga von Goethego, Arthura Schopenhauera, Henriego Bergsona i Oswalda Spenglera. Jego obrazy z lat 30., jak cykl Kompozycje na kolorowe tematy (Compositions for Color Themes), zawierały formalne inspiracje muzyką klasyczną oraz ikonograficznie ujęte poglądy Freuda dotyczące podświadomości.
Dorobek Bluemnera i jego wkład w sztukę amerykańską z początku XX wieku stawiają go w rzędzie najważniejszych amerykańskich modernistów.
Zbiory