W momencie odkrycia jasność obiektu wynosiła około 3.
Obiekt (później znany także jako nowa w Lisku czy nowa Heweliusza), został 25 lipca niezależnie odkryty przez Jana Heweliusza. Heweliusz, który nie wiedział, że nowa gwiazda została odkryta już miesiąc wcześniej, napisał o jej odkryciu do „Philosophical Transactions of the Royal Society”, gdzie określił ją jako nova sub capite Cygni („nowa gwiazda poniżej głowy Łabędzia”).
Obiekt, teraz obserwowany przez licznych astronomów, w tym członków Académie Royale des Sciences, powoli ciemniał, aż przestał być widoczny w październiku 1670. Ponownego odkrycia obiektu 30 kwietnia 1671 jako pierwszy dokonał ponownie Anthelme, tym razem w momencie jego pierwszej, ponownej obserwacji obiekt miał jasność 4. Obiekt powoli zwiększał jasność, aż około 30 kwietnia osiągnął swoje drugie maksimum wynoszące około 2,6. Obiekt był także wielokrotnie obserwowany przez Heweliusza i Giovanniego Cassiniego. Gwiazda ponownie przestała być widoczna pod koniec lipca. Trzecie i ostatnie pojawienie się gwiazdy zostało odkryte przez Heweliusza, który zaobserwował ją w marcu 1672. Tym razem obiekt był znacznie ciemniejszy, około 5,5 i był ledwo widoczny nieuzbrojonym okiem. Po raz ostatni był widziany 22 maja 1672.