Heweliusz jedynie raz opisuje ją jako „czerwieńszą” (rubicondior).

Pomimo niezwykłej, jak na nową klasyczną, krzywej jasności, Nova Vul 1670 była długo uważana za najstarszą zarejestrowaną nową.

Pomimo dokładnych danych o położeniu tego obiektu, astronomowie przez następne 300 lat nie byli w stanie odkryć żadnych pozostałości po tej kosmicznej eksplozji. Widzialna pozostałość po eksplozji, mgławica dwubiegunowa, została odkryta dopiero w 1982 przez Michaela Sharę i Anthony’ego Moffata. Odległość do obiektu szacowana jest z dużą dozą niedokładności na 550 ± 150 parseków, a obecna jasność obiektu wynosi około 10,4 ± 0,8. W pobliżu centrum obiektu znajduje się także zwarte radioźródło niemające odpowiednika widocznego w zakresie podczerwieni lub promieniowania widzialnego.

Pierwsze badania zaobserwowanej mgławicy wskazywały, że prawdopodobnie utworzyła ją bardzo powolna, nietypowa nowa klasyczna. Sugerowano wówczas kilka innych alternatywnych teorii, ale żadna z nich nie potrafiła wytłumaczyć do końca znanych faktów obserwacyjnych.

W 2003 opublikowano hipotezę, że obserwowane zjawisko mogło być zderzeniem gwiazd.