Po opuszczeniu pociągu, idąc Plantami natknęła się na Piotra Skrzyneckiego, który zaprosił ją do pomieszczeń piwnicznych w pałacu „Pod Baranami”, służących wówczas do magazynowania węgla na opał. Piwnica pod Baranami powstała na fali październikowej odwilży 1956, gdy młodzież przystąpiła do tworzenia klubów, teatrów i kabaretów. Z początku Małgorzata Hiller zaproponowała jej przeczytanie kilku własnych wierszy. Następnie Kazimierz Wiśniak napisał dla niej słynny monolog Markizy. Program Piwnicy opierał się na autentycznych tekstach, wcale nie zabawnych. Publiczność pokładała się ze śmiechu przy „złotych myślach Nikity Chruszczowa” albo „wstępie do teorii marksizmu” Adama Schaffa. Barbara Nawratowicz czytała je głosem tak namiętnym, że brzmiały jak monolog nasycony erotyzmem, a publiczność bezbłędnie napełniała je własną treścią. Pośród widzów zawsze siedzieli funkcjonariusze bezpieki. W skeczu „Buduar Kokoty” Barbara Nawratowicz przebrana w obcisły gorset, czarne boa i melonik podśpiewywała hymn radzieckiej młodzieży i robiła makijaż, zamaszyście rozmazując krwistoczerwoną szminkę. Kreowała także postać Królowej Duńskiej i Holenderskiej Striptizerki, rozbierając na scenie rower.
Była współzałożycielką kabaretu „Remiza” w Klubie „Pod Jaszczurami” w Krakowie.