Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Organizował młodzież przy kościele Dominikanów we Lwowie. Był adiutantem biskupa polowego Władysława Bandurskiego. W połowie 1919 roku został przydzielony do Biura Prezydialnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1920 był podporucznikiem w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. Do stycznia 1922 pełnił służbę w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych na stanowisku referenta. Służył w Dowództwie Okręgu Generalnego. 1 czerwca 1919 awansował na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem. W latach 1923–1924 był oficerem 52 pułku piechoty w Złoczowie. W tym czasie był odkomenderowany na studia, które prowadził na Wydziałach Filozoficznym i Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, naukę kontynuował w Wiedniu. W 1924 obronił doktorat z zakresu prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.
Od 15 lutego do 1 sierpnia 1924 był odkomenderowany do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie. W latach 1928–1932 był oficerem 77 pułku piechoty w Lidzie. Pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Służył w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Lwów. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Drohobycz. W sierpniu 1935 został wyznaczony na stanowisko komendanta PKU Drohobycz.