Opóźnienie spowodowało, że nie udało się konstrukcji wypełnić wystarczającą ilością betonu przed jesienną niepogodą. 13 października 1881 podczas ciężkiego sztormu uległ zniszczeniu. Pierwsza próba nie powiodła się.
Wskutek niepowodzenia prac przedsiębiorstwo budowlane Bavier, Kunz & Weiß kilka tygodni później złożyło wniosek o upadłość. Hanckes zdecydował się 7 marca 1882 podjąć drugą próbę budowy. Tym razem prace powierzono spółce Harkort, a umowa opiewała na marek, niemal dwukrotnie więcej niż w pierwotnym kosztorysie, co odpowiadało mniej więcej 15−20 mln euro według cen z 2010. Umowę podpisano 31 sierpnia 1882, a potwierdzono 21 września. Od zimy 1882/1883 do wiosny w Bremerhaven wybudowano nowy, stabilniejszy keson, wysoki na 18,5 m. Odholowano go 26 maja 1883, na miejsce położone ok. 1100 m na północ od wcześniejszego stanowiska i bez komplikacji opuszczono. Boczne ściany zostały wówczas podwyższone i wypełnione 316 metrami sześciennymi betonu. Keson zniósł jesienne sztormy bez większego uszczerbku. Prace nad fundamentem zakończono 22 maja 1884.