Na początku 1933 podwyższono poziom kamieni, stabilizujących od zewnątrz konstrukcję. W latach 40. XX wieku przeprowadzano drobniejsze prace budowlane: na nowo postawiono laternę, a urządzenia w północno-zachodnim i południowym wykuszu zdemontowano. W 1953 okazało się, że dolna część konstrukcji jest poważnie przerdzewiała. W konsekwencji przeprowadzono dalsze badania wszystkich stalowych elementów konstrukcji oraz murów, stanu betonu i podsypki. W fundamencie odkryto poważne uszkodzenia, których naprawa wymagała kompleksowych i kosztownych prac budowlanych. Również stabilność budowli była kwestionowana.
Po zakończeniu renowacji w latach 1958 i 1959 rozważano możliwość montażu radaru na latarni Roter Sand. Obiekt miał być włączony w sieć stacji radarowych. Przy okazji badań okazało się, że stalowy płaszcz jest podziurawiony, a w betonie znajduje się słona woda. Obniżało to stabilność budowli, co w połączeniu z ograniczoną ilością miejsca na urządzenia techniczne nie pozwalało na instalację radaru. Z tego powodu w 1961 trzy kilometry na północ od Roter Sand rozpoczęto budowę nowej latarni - Alte Weser, która została włączona 1 września 1964. Latarnia Roter Sand stała się w tej sytuacji niepotrzebna i jeszcze tego samego dnia odprawiono ostatnią załogę. Odtąd pełniła rolę punktu orientacyjnego za dnia.