Po raz pierwszy w historii wprowadzono testowo bonusowy system punktacji. Zwycięzca meczu zyskiwał cztery punkty, za remis przysługiwały dwa punkty, porażka nie była punktowana, a zdobycie przynajmniej czterech przyłożeń lub przegrana nie więcej niż siedmioma punktami premiowana była natomiast punktem bonusowym. Dodatkowo zdobywca Wielkiego Szlema otrzymałby trzy dodatkowe punkty, by uniknąć sytuacji, że nie wygrałby całych zawodów pomimo pokonania wszystkich rywali.
Tytuł już po czterech kolejkach zapewnili sobie Anglicy, w ostatnim meczu ulegli jednak Irlandczykom i nie zdobyli tym samym drugiego z rzędu Wielkiego Szlema. Najwięcej punktów w turnieju zdobył Camille Lopez, ośmiu zawodników zdobyło zaś po trzy przyłożenia. Z grona dwunastu zawodników wytypowanych przez organizatorów za najlepszego został drugi rok z rzędu uznany reprezentant Szkocji, Stuart Hogg.
Podczas zawodów pięćdziesiąte występy w narodowej reprezentacji zaliczyli Stuart Hogg, Owen Farrell, Justin Tipuric, Guilhem Guirado, Joe Marler, Ken Owens i Tom Wood.
Była to ostatnia edycja sponsorowana przez Royal Bank of Scotland.