Jan I Holenderski (ur. przed 12 sierpnia 1283, zm. 10 listopada 1299 w Haarlemie) – siedemnasty hrabia Holandii od 1296 do śmierci; ostatni hrabia holenderski z rodu Gerolfingów.
Życiorys Był najstarszym synem hrabiego Holandii Florisa V (Florencjusza V; panował 1256–1296) oraz Beatrycze flandryjskiej (ok. 1260–1291), córki hrabiego Flandrii Gwidona de Dampierre i Matyldy, potomkini Roberta VII, pana de Bethune. Jan odziedziczył tron, mając zaledwie 11-12 lat, gdy jego ojciec został zamordowany na zlecenie Edwarda I Długonogiego. Jan miał wiele starszego rodzeństwa, lecz był jedynym, który przeżył dzieciństwo oprócz Małgorzaty (ur. przed 1282, zm. po 1284), zaręczonej z Alfonsem, synem Edwarda I. Jan został z kolei zaręczony z Elżbietą, jego córką jeszcze w 1285. Mimo konfliktu (w 1296 roku Holandia wzięła stronę Francji w sporze z Anglią) i zamordowaniu ojca Jana na rozkaz Edwarda I, małżeństwo doszło do skutku. 7 stycznia 1297 w Ipswich roku nastąpił ślub. Wkrótce potem Janowi pozwolono wrócić do Holandii, ale Edward nakazał mu posłuszeństwo wobec dwóch szlachciców holenderskich, wiernych Anglii. Byli to: Jan III, hrabia Renesse i Wolfert I van Borselen, którzy przyjechali na Wyspy Brytyjskie na zaproszenie króla po zabiciu Florisa V. Żona Elżbieta nie popłynęła z mężem do Holandii, lecz została z własnej woli w ojczyźnie.