Został nauczycielem historii i geografii. W marcu 1902 z funkcji zastępcy nauczyciela został mianowany nauczycielem szkół średnich i przeniesiony z V Gimnazjum we Lwowie do Gimnazjum w Tarnowie. Zarówno w okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej, jak i w niepodległej II Rzeczypospolitej pełnił funkcję dyrektora II Państwowego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Tarnopolu, od 28 marca 1911 jako kierownik, od 22 marca 1913 jako dyrektor do 30 listopada 1931, gdy został przeniesiony w stan spoczynku
Podczas I wojny światowej stworzył w Tarnopolu tajne Stowarzyszenie Polskie. Podczas wojny polsko-ukraińskiej był internowany przez Ukraińców w 1919.
Pełnił urząd komisarza rządowego miasta Tarnopola od 1920. Ustąpił ze stanowiska w styczniu 1926, a Rada Miejska nadała mu wówczas tytuł honorowego obywatela Tarnopola. Od 1921 do 1927 był prezesem klubu piłki nożnej Kresy Tarnopol. Funkcję włodarza Tarnopola pełnił ponownie od 1929 do 1934, gdy sprawował urząd burmistrza tego miasta. Celem pełnienia tej funkcji jako dyrektor tarnopolskiego gimnazjum od 5 grudnia 1929 przebywał na urlopie, a z dniem 30 listopada 1931 na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku. W marcu 1933 został wiceprezesem komitetu budowy pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego Tarnopolu.