Łohoza (biał. Лагаза, ros. Логоза) – wieś na Białorusi, w rejonie łohojskim obwodu mińskiego, około 7 km na północny zachód od Łohojska, siedziba sielsowietu.
Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w hrabstwie łohojskim w powiecie mińskim województwa mińskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 90.
Historia W XVII wieku Łohoza należała – wraz z innymi majątkami w okolicy Łohojska – do rodziny Tyszkiewiczów. W 1800 roku Łohozę nabył Jan Pawlikowski herbu Cholewa, łowczy, a następnie podczaszy i sędzia ziemski miński, poseł województwa mińskiego na sejm w 1764 roku i Sejm Czteroletni w 1788 roku. Jego syn Michał, kolejny właściciel Łohozy, nie pozostawił potomstwa. Majątek odziedziczył Stefan (ur. w 1812 roku), syn Dominika, brata Michała. W 1878 roku Łohoza została sprzedana Stanisławowi Andrzejowi Houwaltowi, spolonizowanemu Niemcowi. Ostatnim dziedzicem majątku był jego syn Stanisław Houwalt.
W wyniku II rozbioru Polski wieś znalazła się w 1793 roku w Imperium Rosyjskim. W latach 1919–1920 była pod polskim zarządem wszedłszy w skład powiatu borysowskiego.