W 1389 został udzielnym księciem galickim (ze stolicą w Zwienigorodzie), mieszkając w nim do 1425 i rozbudowując miasto jako niejako konkurencyjne względem Moskwy. Księstwo w 1421 nadał swemu małoletniemu synowi Wasylowi, ale zachował nad nim kontrolę do śmierci. Podczas jego rządów miasto przeżywało swój rozkwit. Wokół kremla usypano system ziemnych wałów, wzdłuż grzbietu których wzniesiono wysoką palisadę z wieżami obronnymi. Resztki drewnianych umocnień przetrwały do dziś. W 1398 roku zbudował monaster św. Sawy Storożewskiego, w 1399 – sobór Zaśnięcia Matki Bożej, a w 1405 – Sobór Narodzenia Pańskiego.
Był wierny swojemu bratu, biorąc udział w kampaniach w Torżoku (1392), Żukotinie k. dzisiejszego Czistopola (1414), Nowogrodzie (1417). Jerzy domagał się rewizji testamentu swego ojca, zwłaszcza że po śmierci Wasyla I w 1425 władzę objął jego małoletni syn. Jerzy rozpoczął przygotowania do akcji zbrojnej, ale metropolita kijowski Focjusz wezwał go do posłuszeństwa nowemu władcy. W roku 1432 poproszony o rozstrzygnięcie sporu chan Złotej Ordy Uług Mehmed (zm. 1446) przyznał tytuł wielkiego księcia moskiewskiego Wasylowi Ślepemu, ale to nie wygasiło roszczeń Jerzego Dymitrowicza, który jednak otrzymał tytuł księcia Dmitrowa.