Po śmierci Józefa Śliźnia (około 1850 roku) majątek zaczął tracić swą wyjątkowość. Biblioteka, spotkania naukowe, koncerty, oranżerie zaczęły podupadać. Właścicielem wsi był Ignacy Bułhak, marszałek bobrujski, mąż (kolejno) obu córek Józefa: Izabelli i Teresy. Kolejną właścicielką Mściża była córka Izabelli, Zofia Wołłowiczowa, a po jej śmierci ostatnim właścicielem wsi był jej syn, Michał (zm. w 1919 roku).
W 1869 roku otwarto tu pierwszą szkołę publiczną. W 1880 roku kościół katolicki z 1760 roku został zdegradowany do statusu kalicy (otwieranej kilka razy w roku). Kościół Podwyższenia Krzyża został przekształcony w cerkiew, która istniała do II wojny światowej. W 1890 roku wybuchł w pałacu wielki pożar, który doszczętnie go zniszczył. Kaplica została zniszczona po 1914 roku.
Po I wojnie światowej wieś znalazła się w ZSRR, jednak w latach 1919–1920 wróciła do Polski, stając się siedzibą gminy Mściż. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej wróciła ponownie do ZSRR, a od 1991 roku – należała do Białorusi.
Resztki zabudowań i parku zostały rozebrane lub zniszczone w latach 30. XX wieku.