Konstanty Zakrzewski herbu Wyssogota (ur. 10 lutego 1811, zm. 2 maja 1884 w Genui) – polski poeta, dramatopisarz, uczestnik powstania listopadowego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Konstanty Zakrzewski urodził się w majątku Gutów (ówczesny powiat pleszewski), a jego rodzicami byli Paweł Zakrzewski, porucznik gwardii Stanisława Augusta oraz Katarzyna z domu Rembowska. Początkowo uczęszczał do szkoły w Kaliszu, a później uczył się w szkole pijarów w Warszawie na Żoliborzu. Zadebiutował poetycko wierszem „Do bociana”, który wygłosił podczas szkolnej uroczystości, który w 1838 roku opublikowany został w „Tygodniku Literackim”. Przerwał studia na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim, żeby uczestniczyć w powstaniu listopadowym. Odznaczony po bitwie pod Grochowem Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari i niebawem u generała Umińskiego mianowany został jego adiutantem. Kiedy upadło powstanie Zakrzewski wyemigrował z kraju. Studiował przez dwa lata w Heidelbergu i Genewie, a następnie zamieszkał w Paryżu, w którym spotkał Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackigo oraz Zaleskiego. Powrócił do kraju, kiedy objęła go amnestia i osiadł w Gutowie, gdzie m.in. zajął się twórczością poetycką. Z powodu kłopotów finansowych w 1843 roku zmuszony został do sprzedaży Gutowa i w związku z tym zamieszkał w Tursku.