Zenon Emil Bańkowski (ur. 1877 we Lwowie, zm. 1947 w Łodzi) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się w 1877 we Lwowie. Jego rodzicami byli Seweryn Bańkowski (1845–1928), c.k. urzędnik i Maria z Kopystyńskich (zm. 1912), zaś stryjem Włodzimierz Bańkowski (1851–1940), nauczyciel. Jego rodzeństwem byli Leszek Bańkowski (1879–1940), oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej i Maria po mężu Maciejowska (1891–1924), powieściopisarka. Rodzina Bańkowskich była pierwotnie wyznania greckokatolickiego, lecz jej przedstawiciele wychowywali się w języku polskim i wspierali polskie działania patriotyczne i niepodległościowe.
Zenon Bańkowski był absolwentem C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa I we Lwowie. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c. k. służby sądowniczej. W 1903 pracował w C.k. Sądzie powiatowym w Sokalu. Do 1918 był sędzią powiatowym.