Witold Maurycy Święcicki h. Jastrzębiec (ur. 15 stycznia 1889 w Warszawie, zm. 11 sierpnia 1965 tamże) – polski prawnik, cywilista, sędzia Sądu Najwyższego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Święcickich herbu Jastrzębiec jako syn Ludwika (1851–1922) i Zofii z Boczkowskich (1860–1901). Z powodu przemówienia na strajku uczniowskim w 1905 został zesłany na Krym, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum klasycznym i zdał maturę. Następnie odbył studia na wydziale prawa uniwersytetu w Petersburgu, które ukończył w 1913. Po studiach pracował jako prawnik w cyrkule policji, a później w sekretariacie Departamentu Sądowego Rządzącego Senatu w Petersburgu.
W okresie II Rzeczypospolitej od 1918 pracował w sądownictwie. Od 1927 był sędzią Sądu Najwyższego. Był członkiem Trybunału Kompetencyjnego.
Po wybuchu II wojny światowej, w okresie okupacji niemieckiej był pracownikiem Biura Orzecznictwa Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Równolegle działał w konspiracji na rzecz Wydziału Ustawodawczego Departamentu Sprawiedliwości Delegatury Rządu RP na Generalne Gubernatorstwo.
Po zakończeniu wojny w okresie Polski Ludowej od 1945 do 1962 ponownie był sędzią Sądu Najwyższego, w tym od 28 września 1948 do 24 grudnia 1954 sprawował funkcję pierwszego prezesa Izby Cywilnej SN.