6 lipca 1929 roku otrzymał przeniesienie na stanowisko I oficera sztabu Inspektora Armii w Toruniu. Z dniem 1 sierpnia 1930 został przeniesiony do 35 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od marca 1932 roku do września 1935 roku dowodził pułkiem KOP „Wołożyn”. 20 listopada 1935 roku objął obowiązki na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i pełnił je do września 1939 roku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
13 września 1939 roku został mianowany kwatermistrzem Armii „Lublin”. 14 września 1939 roku przybył do Lublina, gdy sztab armii wyjechał już do Kraśnika. Udał się więc do Janowa Lubelskiego, lecz dowiedziawszy się tam, że nie będzie potrzebny, powrócił do Lublina i objął dowództwo nad obroną miasta. W nocy z 16 na 17 września na czele załogi miasta wycofał się z Lublina do rejonu Łęczna–Cyców, gdzie zreorganizował podległe mu oddziały w Grupę Obrony Lublina. Po nawiązaniu łączności z resztkami 10 Dywizji Piechoty oraz po otrzymaniu wiadomości z Włodzimierza Wołyńskiego o zarządzonej tam demobilizacji rozwiązał Grupę Obrony Lublina i objął funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej 10 DP.