Jaropełk II Włodzimierzowic, ros. Ярополк Владимирович (ur. 1082 w Czernihowie, zm. 18 lutego 1139 w Kijowie) – książę kijowski w latach 1132–1139, książę perejasławski w latach 1114–1139.

Był czwartym synem Włodzimierza II Monomacha, wielkiego księcia kijowskiego od 1113 do 1125, oraz jego pierwszej żony Gythy z Wesseksu, córki ostatniego króla anglosaskiego Haralda II oraz Ealdgyth z Łabędzią Szyją.

Za młodu walczył w kampaniach swego ojca przeciw Połowcom w 1103 roku i 1116. Gdy w 1114 zmarł Światosław Włodzimierzowic, objął po nim księstwo perejesławskie. Po śmierci swojego starszego brata Mścisława I Haralda Wielkiego w 1132 objął po nim władanie Rusią Kijowską.

Jeszcze w tym samym roku wsparł kampanię Bolesława III Krzywoustego mającą na celu osadzenie na tronie węgierskim Borysa Kalamanosa, domniemanego syna Kolomana Uczonego. Borys był spokrewniony z dynastią Monomachów, wywodzącą się od Włodzimierza II Monomacha. Oponentami Borysa, Bolesława i Jaropełka byli pretendent do korony węgierskiej Bela II Ślepy oraz jego sojusznicy m.in. margrabia Austrii Leopold III Święty. Jaropełk i jego koalicja przegrali i zostali zmuszeni do odwrotu.