mały|Grób pułkownika Franciszka Dudzińskiego na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Franciszek Kazimierz DudzińskiW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Franz Dudziński”. (ur. 2 października 1892 we Lwowie, zm. 30 listopada 1968) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Fryderyka i Antoniny z domu Kazimirczuk, urodzony 2 października 1892 we Lwowie.
W C. K. Armii został mianowany chorążym piechoty z dniem 1 września 1912. Był żołnierzem zawodowym 45 pułku piechoty, stacjonującego w Sanoku. Podczas I wojny światowej został awansowany na stopień porucznika piechoty z dniem 1 lipca 1915 roku. Uczestniczył w walkach na froncie rosyjski, rumuńskim i włoskim. W 1914 roku w walce pod Frampolem został ranny w głowę, a w 1915 roku w Karpatach w kolano. Pod koniec 1917 roku zachorował na tyfus. Do 1918 roku nadal służył w 45 p.p..