Od 27 stycznia 1930 do 18 października 1935 sprawował stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty w garnizonie Łódź. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 9 marca 1930 jego prezesem. Pełnił funkcję prezesa Aeroklubu Łódzkiego. Od 28 października 1935 mianowany pomocnikiem dowódcy Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie. Po przybyciu do Lwowa udał się na urlop zdrowotny, po czym na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku 30 kwietnia 1936.
Zamieszkał w Warszawie przy ulicy Ludnej 6. W stolicy był prezesem Towarzystwa Wojskowo-Technicznego. W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w osadzie Agatówka (gmina Hoszcza).
Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej polecono mu organizację łączności w Ministerstwie Komunikacji. Z personelem tego urzędu ewakuował się do Rumunii. W listopadzie 1939 został komendantem obozu w Călimănești, a po przeniesieniu w grudniu w Târgoviște. W lutym 1940 przedostał się do Francji (jego następcą został płk dr Ludwik Ząbkowski). W ramach Polskich Sił Zbrojnych zasiadał w składzie Wojskowego Trybunału Orzekającego, kierował Wydziałem Studiów Ministerstwa Obrony Narodowej rządu polskiego na uchodźstwie w Londynie.