Jerzy Dobrowolski (ur. 23 czerwca 1879 w Kolińcach, zm. 26 czerwca 1941 we Lwowie) – polski inżynier budownictwa lądowego, pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 23 czerwca 1879 w Kolińcach w rodzinie Zenona Mieczysława Wojciecha Dobrowolskiego h. Leliwa (1843–1922) i Michaliny Eugenii z Łukasiewiczów (1855–1937). Był bratem Ludwiki (s. Marii Zenony od Zbawiciela) (1879–1956), Bronisławy (s. Jadwigi od Jezusa) (1883–1967), Bolesława Pawła (1884–1944), Marii po mężu Chorośnickiej (1886–1969) i Zbigniewa (1894–1899). Absolwent Politechniki Lwowskiej i Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w obronie Lwowa 1919 i wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 został pierwszym dowódcą nowo sformowanego 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu i pełnił tę funkcję do 1925. Od 21 maja 1925 do 1927 był dowódcą 6 pułku artylerii ciężkiej w garnizonie Lwów. Od maja 1927 do 1929 był dowódcą 6 Grupy Artylerii. 14 lutego 1929 został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 14 lutego 1929..