W efekcie ból uśmierza mu podawanie tylko dawek letalnych, a więc takich, które wywołują zgon u części pacjentów i mogą też wywołać zgon u niego.
Podaż dawki letalnej niesie za sobą ryzyko oskarżenia o eutanazję, w wielu krajach niedozwoloną. Obalenie tego zarzutu dokonuje się właśnie za pomocą zasady podwójnego skutku. Podaż letalnej dawki analgetyku dopuszcza spełnienie odpowiednich przesłanek: Uśmierzenie nękającego pacjenta bólu jest czynem z natury swej dobrym, stanowi wyraz troski o pacjenta. Odmowa analgezji wiązałaby się zaś z ogromnym cierpieniem umierającego pacjenta. Zamiar podającego lek musi być dobry – osoba ta musi mieć intencję ulżenia pacjentowi w cierpieniu. Nie może pożądać śmierci chorego, choć powinna liczyć się z jej możliwością. Śmierć ta nie może jednak stanowić środka. To znaczy, że nie do zaaprobowania jest postępowanie mające doprowadzić do zniesienia bólu poprzez zabicie chorego (jak w przypadku eutanazji). Śmierć nie może służyć pożądanemu skutkowi, nie może do niego prowadzić. Może być tylko skutkiem niepożądanym, choć tolerowanym czy przewidywanym. Pożądany skutek w postaci złagodzenia bólu musi być proporcjonalny do zagrożenia, na jakie wystawia się pacjenta.