Podaż dawek skutecznych broni się tutaj, powołując się na stan wyższej konieczności, koncepcję pierwotnej legalności działań oraz kontratyp (w tym wypadku pozaustawowy, ale wynikający z KEL, Ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i Ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty).
Transplantologia Zasadę podwójnego skutku próbuje się zastosować również w transplantologii. Chodzi o utrzymanie zasady martwego dawcy w przypadku dawcy z niebijącym sercem. Otóż zatrzymanie krążenia nie jest wiarygodnym predyktorem śmierci mózgu, a więc śmierci człowieka jako osoby. W efekcie dopuszczenie takich dawców, motywowane niedoborem narządów do przeszczepu, może przyczynić się w zamianę relacji lekarz–pacjent w relację lekarz–źródło narządów.
Groźbę taką Veatch odpiera właśnie dzięki zasadzie podwójnego skutku. Jednak Szewczyk krytykuje takie podejście, uznając za niespełnione ostatnie z wymienionych wyżej kryteriów zasady podwójnego skutku, przywołując dawców żywych oraz dawców ze zdiagnozowaną śmiercią mózgową.