Wielu mnichów buddyjskich przybyło na Tajwan wraz ze zwolennikami dynastii Ming (1368-1644). Polityka dynastii Qing (1644-1911) zakazywała sprowadzania osadnikom rodzin z Chin, w efekcie świątynie przejęły rolę ośrodków zrzeszających lokalną społeczność. Pełniły funkcję kulturalną (przedstawienia operowe, festiwale) oraz polityczną. Przykładem tego była świątynia Longshan w TajpejJones C.B., Religion in modern Taiwan…, 2003, s. 13.
W okresie 1937–1945 japoński rząd wcielił w praktykę akulturację ludności tajwańskiej, w szczególności chińskiego pochodzenia. Prócz zakazu posługiwania się językiem chińskim, nakazano likwidację wszelkich ołtarzy przodków w domostwach i zastąpienia ich ołtarzami shintoistycznymi (kamidana) oraz buddyjskimi (butsudan). W 1937 roku rząd nakazał usunięcie wróżbitów oraz geomantów ze świątyń taoistycznych. Ponieważ taoizm wiązano z chińskim patriotyzmem, dokonywano masowego niszczenia świątyń i innych działań, które nazywano „wysyłaniem bogów do nieba”. W efekcie w latach od 1937 do 1942 roku liczba świątyń zmniejszyła się z 3403 do 2327, w tym kaplic tradycyjnego kultu przodków z 5345 do 4017Taiwan Country Study Guide…, 2013, s. 26.