Jan Prot, pierwotnie Jan Berlinerblau, ps. „Prot” (ur. 29 września 1891 w Warszawie, zm. 19 lipca 1957 w Londynie) – polski inżynier chemii fizycznej, działacz niepodległościowy, major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari, od 1927 do 1939 naczelny dyrektor Państwowej Wytwórni Prochu w Pionkach, wykładowca.
Życiorys Urodził się 29 września 1891 w Warszawie w rodzinie żydowskiej Nikodema (Natana) Berlinerblaua (kupiec, zm. 1933)Grób Nikodema Berlinerblaua w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie. i Jadwigi z domu Chwat (zm. 1936)Grób Jadwigi Berlinerblau w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie., która była daleką krewną Aleksandra Wata. Miał siostrę Halinę (1910–2000), późniejszą żonę historyka, bibliofila i antykwariusza Hieronima Wildera, i brata Kazimierza. Był bratankiem chemika, Józefa Berlinerblaua i kuzynem Anieli Steinsbergowej (1896–1988). Uczył się w warszawskim IV Rządowym Gimnazjum Męskim (w 1905 relegowany za uczestnictwo w strajku szkolnym), następnie w Gimnazjum im. Jana Kreczmara, które ukończył w 1909. W 1912 jako eksternista zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C.K. Szkole Realnej we Lwowie (analogicznie Stanisław Szafnicki, a także Tadeusz Kruszyński).