Lugrotrawlery typu B 17 – polskie motorowe statki rybackie produkowane w latach 1955-1957 przez Stocznię Północną (Gdańsk) w liczbie 25 sztukIzabella Dunin-Kwinta, Badania mocy łowczej polskich statków rybackich, Akademia Rolnicza w Szczecinie, Szczecin, 1973, s.22-24,49.
B 17, podobnie jak lugrotrawlery typu B 11, były statkami specjalnej konstrukcji, a główną przyczyną ich powstania był postulat uniwersalności połowowej. Miały łowić zarówno za pomocą włoków (jak trawlery), jak i za pomocą pławnic (jak lugry). Umożliwiło to dokonywanie wiosennych połowów dorsza na Bałtyku, a śledzia na Morzu Północnym w pozostałych okresach roku. Statki dostosowane były do solenia złowionych ryb w beczkach. Tonaż jednostek wynosił 183-185 RT brutto, długość 32 m, moc maszyn 300-390 KM (22 miały silniki Buckau-Wolf o mocy 300 KM, a pozostałe, ostatnie, silniki Mak o mocy 390 KM), a rozwijana prędkość dochodziła do 8-9 węzłów. Załoga liczyła 19 osób. Łowiły głównie na Morzu Północnym i Bałtyckim, rzadziej na Szelfie Celtyckim.