Feliks Kopeć (ur. 9 września 1895 w Brańsku, zm. wiosną 1940) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari nr 228Wesołowski, P. Zdzisław, The Order of the Virtuti Militari and its Cavaliers 1792-1992, Order Virtuti Militari i jego kawalerowie 1992, s. 644, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Kamili. Ukończył Szkołę Zgromadzenia Kupców w Wilnie, maturę uzyskał w 1915 roku w Korpusie Kadetów w Piotrogrodzie. Wstąpił do Dywizjonu Ułanów Polskich. 24 lipca 1917 brał udział w bitwie pod Krechowcami. Po rozformowaniu I Korpusu Polskiego w maju 1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w Kijowie. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Zweryfikowany do stopnia porucznika kawalerii. Przydzielony do macierzystego 1 pułku Ułanów Krechowieckich, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym podczas wyprawy kijowskiej 1920. Za udział w wojnie otrzymał Order Virtuti Militari. Po wojnie awansowany do stopnia majora kawalerii. W marcu otrzymał przeniesienie z 1 puł do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1933 roku został przeniesiony do 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.