Czesław Święcicki h. Jastrzębiec (ur. 5 października 1894 w Maliszewie, zm. 29 listopada 1952 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 października 1894, w rodzinie Tadeusza z rodu Święcickich h. Jastrzębiec (1866–1926) i Jadwigi z Gockowskich h. Prawdzic (1866–1940).
13 stycznia 1915 jako ochotnik zaciągnął się do Legionu Puławskiego, gdzie otrzymał przydział do 1 szwadronu ułanów. 22 sierpnia 1917 awansowano go na podporucznika. Brał udział we wszystkich walkach, aż do demobilizacji I Korpusu Polskiego, kiedy to powrócił do kraju. Za postawę wykazaną w walce podczas I wojny światowej, 12 kwietnia 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.
W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie i we Włocławku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Zweryfikowany do stopnia porucznika kawalerii. Przydzielony do 2 pułku Ułanów Grochowskich, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.