W księdze trzeciej omówił inwencję w mowie pokazowej i doradczej, aby następnie przejść do przedstawienia dyspozycji, zapamiętywania i wygłaszania.
Księga czwarta poświęcona została elokucji, czyli stylowi. Autor przywiązywał do tego działu retoryki największą wagę. Jako pierwszy zastosował do łaciny arystotelesowski podział stylów prozy na trzy typy. Istnieją trzy rodzaje stylu, które nazywamy typami; wszelka poprawna wymowa ogranicza się do tych trzech typów. Pierwszy z nich nazywa się wzniosły, drugi – średni, trzeci – prosty. Styl wzniosły polega na wytwornym i ozdobnym układzie poważnych wyrazów. Styl średni polega na użyciu wyrazów o mniejszej godności, ale nie najniższej i najzwyklejszej klasy. Styl prosty zniża się aż do użycia najzwyklejszej mowy potocznejRhetorica ad Herennium 4, 11..