Ustaliła podstawy łacińskiej terminologii retorycznej, którą później przejęły języki wernakularne, w tym język polski.
W tekście Retoryki znalazło się wiele definicji, stwierdzeń, sentencji i przykładów, które mocno zakorzeniły się w kulturze europejskiej – takich jak Omnium malorum stultitia est materRhetorica ad Herennium 2, 22. („Głupota jest matką wszelkiego zła”) czy Historia est res gesta, sed ab aetatis nostrae memoria remotaRhetorica ad Herennium 1, 8, 13. („Historia to opowiadanie o prawdziwych wydarzeniach, choć z odległych od nas czasów”). Autorytet dzieła umacniało przez wieki przekonanie, że jego autorem był Cyceron.
Autor Za autora Retoryki dla Herenniusza uchodził przez wieki Cyceron. Najstarsze zachowane świadectwo takiego poglądu pochodzi z dzieł św. Hieronima. Opinia taka panowała powszechnie w średniowieczu. Opierała się ona na przekonaniu, że Cyceron postanowił uzupełnić tym dziełem nieukończone De inventione. Jednakże o autorstwie Cycerona nie wspominała większość autorów starożytnych, na przykład Kwintylian. Również sam Cyceron, który w pracach pisanych pod koniec życia przytaczał swoje młodzieńcze dzieła, nigdy nie przyznawał się do autorstwa Rethorica ad Herennium. Pierwszy wątpliwości, co do cycerońskiego autorstwa wyraził w połowie XV wieku Lorenzo Valla.