Ze Szkocji i Irlandii Północnej trafiły do kolonii angielskich w Ameryce Północnej.
W czasie prześladowań protestantów w krajach katolickich żetony stosowano jako zabezpieczenie przed konfidentami, którzy pojawiali się na nielegalnych nabożeństwach.
Praktyka W XVII, XVIII i XIX wieku w krajach anglosaskich zbory prezbiteriańskie i baptystyczne sprawowały komunię rzadko, zwykle kilka razy w roku. Akt ten poprzedzany był rozmowami duchownych i starszych zborów z wiernymi chętnymi do przystąpienia do sakramentu. Duszpasterze badali znajomość prawd wiary kandydatów oraz ich postawę moralną. Osoby spełniające obowiązujące pod tym względem kryteria otrzymywały żetony. Ponieważ częstokroć komunię św. przyjmowano na siedząco przy stołach, wierny upoważniony do uczestnictwa w niej kładł przed sobą na stole żeton komunijny, co było znakiem dla roznoszącego elementy eucharystyczne, iż może podać danej osobie chleb komunijny i kielich. Po otrzymaniu komunii wierny zwracał żeton zborowi do ponownego użytku.
Poza Europą, Stanami Zjednoczonymi i Kanadą żetony stosowano także m.in. w Australii.