Dzień później został wyświęcony na diakona, 16 grudnia – na kapłana, zaś 19 grudnia otrzymał godność archimandryty.
20 kwietnia 1929 przyjął chirotonię biskupią z tytułem biskupa welickiego i został wikariuszem metropolii warneńskiej i wielkopresławskiej. W 1937 Święty Synod skierował go do służby duszpasterskiej w Stanach Zjednoczonych, gdzie miał opiekować się bułgarską diasporą.
W 1942 przybył do Stambułu w celu zorganizowania pogrzebu biskupa gławinickiego Klemensa, namiestnika Egzarchatu Bułgarskiego w Konstantynopolu. Pozostał w Turcji przez trzy lata, pełniąc obowiązki namiestnika egzarchatu. W 1945 razem z metropolitami newrokopskim Borysem i tyrnowskim Sofroniuszem prowadził negocjacje z Patriarchatem Konstantynopolitańskim w sprawie uznania kanoniczności Cerkwi bułgarskiej. Po pomyślnym zakończeniu rozmów ponownie wyjechał do Stanów Zjednoczonych.